ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΙΜΩΝΟΥΝ

Ποιο είν' αυτό το μικρό παιδί που η Παναγιά κρατάει;

Το μικρό παιδί

Ποιο νά 'ναι αυτό το μικρό παιδί
που η Παναγιά κρατάει
το νανουρίζει το τραγουδεί
και τρυφερά το κοιτάει.

Είναι ο μικρός Χριστός
που ήρθε ανάμεσά μας.
Αγάπη είναι και φως
κι ελπίδα στην καρδιά μας.

Ποιο νά 'ναι αυτό το μικρό παιδί
που οι Μάγοι δώρα φέρνουν.
Χρυσό, λιβάνι, μυρτιάς κλαδί
και τα ουράνια γέρνουν.

Ποιο νά 'ναι αυτό το μικρό παιδί
που ήρθε ανάμεσά μας.
Χαράς εσήμανε γιορτή
στον ουρανό ένα αστέρι.
περιστέρι φτερούγισε μ' άσπρα φτερά.

ΠΗΓΗ ΣΤΙΧΩΝ

Christmas music - ...

What child is this

Ohh, oh, ohh, oh, ohh, oh
Ohh, oh, ohh, woo, woo

What child is this
Who laid to rest
On Marys lap is sleeping?

Oh, whom angels greet
With anthems sweet
While the good shepherds
Watch our keeping
Mmm

So bring Him incense, gold and myrrh,
Come peasant, king to own Him
The King of kings salvation brings,
Let loving hearts enthrone Him
Ohh

This, this is Christ the King,
Whom shepherds guard and Angels sing;
Haste, haste, to bring Him laud,
The Babe, the Son of Mary.

For raise, for raise this song on high
His mother sings her lullaby
Oh joyful, joyful Christ is born
The Babe, the Son of Mary (Mary)

What child is this
What child is this (what child is this yeah)
This, this is Christ the king
Whom shepherds guard and Angels sing
Haste, haste to bring him more
The Babe (oh the Babe) and the Son (and the Son) of Mary (of Mary, Mary, Mary)

_________________________

Ένα από τα ωραιότερα χριστουγεννιάτικα τραγούδια, μπορεί και το ωραιότερο.

Απολαύστε το με μερικές από τις καλύτερες φωνές στον κόσμο:

Μαχάλια Τζάκσον, Ένυα, Αντρέα Μποτσέλι

Δείτε επίσης το επόμενο βίντεο με δραματοποιημένη την ιστορία της γέννησης και μουσική υπόκρουση το υπέροχο αυτό τραγούδι:

Μπορείτε τέλος να ακούσετε και την ορχηστρική εκτέλεση στο επόμενο βίντεο και να σιγοτραγουδήσετε το "Μικρό παιδί" στα ελληνικά:

Οι Αστέρια στα Γιάννενα...

Οι Αστέρια απόψε στα Γιάννενα.

Έδωσαν, διαβάσαμε, συναυλία. Τι κρίμα να μην είμαστε εκεί. Τι κρίμα που το μάθαμε μόλις τώρα.

Ποιοι είναι όμως οι Αστέρια;

Πρώτα πρώτα είναι φίλοι παλιοί και καλοί. Γνωστοί μας από άλλες συναυλίες που έχουν δώσει στον τόπο μας αλλά και από συναυλίες στο δικό τους τόπο. Πού;

Μα στη Γκρέτσια Σαλεντίνα, στη Μεγάλη Ελλάδα, δηλαδή στην Κάτω Ιταλία!

Οι Αστέρια είναι ένα γκρεκάνικο μουσικό συγκρότημα. Και τραγουδούν τραγούδια γκρεκάνικα. Τραγουδούν αλλά και χορεύουν, γιατί η μουσική των Αστέρια είναι μουσική χαρούμενη και χορευτική.

Μια μικρή γεύση από Αστέρια μπορείτε να πάρετε στο βίντεο που ακολουθεί:

Και η είδηση που καθυστερημένα δυστυχώς διαβάσαμε:

http://thesprotia-news.blogspot.com/2010/10/blog-post_14.html

Η Κάτω Ιταλία στη Ζωσιμαία Ακαδημία

Το ίδρυμα Ιωσήφ και Εσθήρ Γκανή παρουσιάζει αυτή την Παρασκευή 15 Οκτωβρίου, το συγκρότημα Asteria, στην αίθουσα Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνα στη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία.

Η συναυλία που θα ξεκινήσει στις 20.30 έρχεται κατευθείαν από την Κάτω Ιταλία και τη ζώσα μουσική παράδοση των με ελληνική προέλευση χωρών και τραγουδιών. Το συγκρότημα Asteria Griko-Pizzica-Salento, είναι κάτι περισσότερο από μια μουσική μπάντα. Είναι και πολιτιστικός σύλλογος που στοχεύει στη διατήρηση και διάσωση των παραδόσεων των ελληνόφωνων χωριών της Κάτω Ιταλίας.

Οι Asteria είναι ένα από τα σημαντικότερα γκρεκάνικα συγκροτήματα και μαζί τους, το ίδρυμα Ιωσήφ και Εσθήρ Γκανή συνεχίζει την παράδοση συναυλιών που ξεκίνησε πριν από 1,5 χρόνο περίπου, όταν στην ίδια αίθουσα έφερε τους Tamburellisti di Torepanduli.

Από την ίδια πηγή και η αφίσα που δημοσιεύουμε:

Ακούστε με την ευκαιρία και ένα ακόμη γκρεκάνικο τραγούδι:

Είναι ένα από πλέον αγαπημένα τραγούδια στα ελληνόφωνα χωριά της Κάτω Ιταλίας, το περίφημο "Καληνύφτα", όπως λένε οι Γκρεκάνοι την καληνύχτα.

Διαβάστε και τα λόγια του τραγουδιού, ίσως έτσι μπορέσετε να βρείτε και άλλες ομοιότητες της γκρεκάνικης γλώσσας με τη δική μας:

Τραγούδι αγάπης('ματινάτα')

από τα πιό αγαπητά στις ελληνόφωνες κοινότητες του Σαλέντο.

Καληνύφτα

Τί έν γκλυτσέα τούτη νύφτα τ'εν ώρια
ιβώ έ πλώνω πεντσέοντα σέ σένα
εις τή φενέστρα ά τήν αγάπη μου
τής καρδιάς μου σού νοίφτω τήν πένα.

Ιβώ έ πλώνω πενσέοντα σέ σένα
τσέ γιά σένα ψυχή μου αγαπώ
μά πού πάω πού σύρνω πού στέω
εις τήν καρδιά μου πάντα σένα βαστώ.

Καί σού μάι μ'αγάπησε ώρια μου
έ σού πόνησε μάι άσσε μένα
είττα χείλη σου έν άνοιτσε μάι
πεί τά λόγια τσ'αγάπης βλοημένα.

Κείττ'αμμάι σου,άτσε μάγο γκλυτσέο
έν ανοίτσε μάι γιά μένα φτεχό
μά πού πάω,πού σύρνω ,πού στέω
εις τήν καρδιάν μου πάντα σένα βαστώ.

Από τόν δίσκο Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑΣ του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος.

Και την καλημέρα; Πώς άραγε λένε την καλημέρα οι Γκρεκάνοι; Αυτήν τη λένε "καλημέρα" όπως κι εμείς και μάλιστα "Καλημέρα" λέγεται και ένα από τα χωριά της Γκρέτσια Σαλεντίνα!

Παιδιά, μην ξεχνάτε ότι πρέπει κι εσείς να βρείτε πληροφορίες για τη Γκρέτσια Σαλεντίνα και να τις φέρετε στο σχολείο τη Δευτέρα. Μπορείτε ακόμη να τις "ανεβάσετε" στο φόρουμ.

Το άρθρο αυτό σας έδωσε ήδη μια ιδέα τι μπορείτε να αναζητήσετε...

Μας ενδιαφέρουν όλα όσα θα μας κάνουν να γνωρίσουμε καλύτερα την απέναντι ακτή του Ιονίου. Και να γνωρίσουμε τους ελληνόφωνους κατοίκους της Κάτω Ιταλίας. Πού ξέρετε; Ίσως κάποια στιγμή καταφέρουμε να τους γνωρίσουμε και από κοντά!

Εκείνοι πάντως είναι πολύ πρόθυμοι για τέτοιες γνωριμίες. Γιατί ποτέ δεν ξέχασαν ότι είναι Έλληνες και στην καρδιά τους ακόμη καίει το ιερό πυρ της Ελλάδας!

Το ωραιότερο τραγούδι για την 28η Οκτωβρίου

Αμέτρητα τα τραγούδια που γράφτηκαν για την 28η Οκτωβρίου και για το έπος του Σαράντα. Το ένα καλύτερο από τ' άλλο.

Ιδιαίτερη αξία ανάμεσά τους έχουν σίγουρα τα τραγούδια της Σοφίας Βέμπο, της τραγουδίστριας της νίκης όπως την είπαν, διότι με τα τραγούδια της ξεσήκωνε τους φαντάρους μας και έδινε κουράγιο σε όλο τον ελληνικό λαό. Ήδη μάλιστα ανεβάσαμε ένα ξεχωριστό αφιέρωμα με τα τραγούδια αυτά.

Για την 28η Οκτωβρίου όμως έχουν τραγουδήσει και μεγάλοι σύγχρονοι τραγουδιστές της χώρας μας. Ανάμεσά τους και η Μαρινέλλα, μια από τις σημαντικότερες φωνές της Ελλάδας. Κι από τα δικά της χείλη έχει ακουστεί το τραγούδι που χωρίς να θέλω να αδικήσω κανένα άλλο θεωρώ το ωραιότερο τραγούδι για τον πόλεμο του Σαράντα. Ο μελαχρινός Ναπολιτάνος...

Η Νάπολι είναι πόλη της Ιταλίας. Napoli γράφεται το όνομά της στα ιταλικά. Χτίστηκε όμως από Έλληνες!

Όπως διδαχτήκαμε πρόσφατα στο μάθημα της Ιστορίας, οι κάτοικοι της Ελλάδας πριν από 3.000 χρόνια περίπου ίδρυσαν πολλές αποικίες στην περιοχή της Κάτω Ιταλίας. Τόσες πολλές που η περιοχή αυτή να λάβει το όνομα Μεγάλη Ελλάδα. Μία από τις αποικίες των Ελλήνων ήταν και η πόλη Παρθενόπη, που λέγεται ότι ιδρύθηκε από κατοίκους της Κύμης, πόλης της Εύβοιας, γύρω στον 9ο ή 8ο αιώνα π.Χ. Η Παρθενόπη αργότερα, τον 5ο αιώνα π.Χ., ονομάστηκε Παλαιόπολις (δηλαδή παλιά πόλη) γιατί σε κοντινή απόσταση χτίστηκε η νέα πόλη, η Νεάπολις! Αυτή η πόλη σήμερα λέγεται Νάπολι, διατηρώντας ουσιαστικά το αρχαίο της όνομα, το ελληνικό.

Η Νάπολι είναι μια πανέμορφη πόλη, χτισμένη όπως όλες οι αποικίες των Ελλήνων, δίπλα στη θάλασσα. Αποτελεί μάλιστα σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Ιταλίας.

Το ιδιαίτερο γνώρισμα της πόλης είναι ένα ηφαίστειο, ο Βεζούβιος, που διακρίνεται στο βάθος της φωτογραφίας. Ο Βεζούβιος είναι ένα ενεργό ηφαίστειο και λίγα χρόνια μετά τη γέννηση του Χριστού, το 79 μ.Χ., σημείωσε μια τρομερή έκρηξη και κατέστρεψε με τη λάβα του τρεις μεγάλες πόλεις που ήταν χτισμένες στους πρόποδές του, την Πομπηία, το Ηράκλειο και τη Σταβία. Η Νάπολι γλίτωσε από εκείνη τη φοβερή καταστροφή. Η καταστροφή ήρθε για τη Νάπολι πολλούς αιώνες αργότερα. Και δεν έφταιγε ο Βεζούβιος αλλά οι άνθρωποι και συγκεκριμένα ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο ίδιος πόλεμος για τον οποίο κι εμείς εορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου.

Η Νάπολι τότε ισοπεδώθηκε. Σύντομα όμως ξαναχτίστηκε και είναι σήμερα μια πυκνοκατοικημένη σύγχρονη πόλη, όπως βλέπουμε και στη φωτογραφία.

Το τραγούδι λοιπόν της Μαρινέλας μιλάει για έναν κάτοικο αυτής της πόλης, έναν Ναπολιτάνο. Έναν μελαχρινό Ναπολιτάνο...

Οι Ιταλοί, μεσογειακός λαός και αυτοί, έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τους Έλληνες. Μάλιστα και οι δύο λαοί λένε μια παροιμία για να δηλώσουν τη μεγάλη τους ομοιότητα:

Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα. Σημαίνει: Ίδια φάτσα (πρόσωπο), ίδια φυλή.

Ίδια φυλή βέβαια δεν είμαστε. Οι Ιταλοί είναι απόγονοι των Ρωμαίων κι εμείς των αρχαίων Ελλήνων. Αλλά με τόσες μετακινήσεις πληθυσμών ανάμεσα στις δύο χώρες, ποιος μπορεί με βεβαιότητα να ισχυριστεί πως δεν τρέχει στις φλέβες του αίμα και από τις δύο φυλές; Και ειδικά οι κάτοικοι της Κάτω Ιταλίας, της Μεγάλης Ελλάδας...

Ο Ναπολιτάνος λοιπόν της Μαρινέλας, ένας νέος στρατιώτης από τη Νάπολη, που ο πόλεμος τον έστειλε να πολεμήσει τους Έλληνες, είναι Ιταλός αλλά δεν αποκλείεται να έχει καταγωγή ελληνική! Αν μη τι άλλο, κατάγεται από μια πόλη με ελληνικό όνομα.

Ο πόλεμος δεν καταλαβαίνει τίποτε απ' αυτά. Βάζει τους ανθρώπους να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο. Και μάλιστα νέους ανθρώπους. Στερώντας τους το δικαίωμα να ζήσουν όμορφα τη ζωή τους.

Δεν έχει μάλιστα σημασία αν ο μελαχρινός Ναπολιτάνος της Μαρινέλας έχει ελληνικό αίμα ή κατοικεί σε πόλη που έχτισαν οι παππούδες μας οι Έλληνες. Φτάνει που είναι ένα νέο παιδί κι αντί να ζήσει και να δημιουργήσει τον στέλνουν στον πόλεμο.

Σύμφωνα με τους στίχους του τραγουδιού ο Ναπολιτάνος μας ήταν πριν από τον πόλεμο μπαρμπέρης στη Νάπολι, δηλαδή κουρέας. Κι έπειτα ντύθηκε τη στολή του φαντάρου και πέρασε τη μεγάλη θάλασσα. Την Αδριατική. Και το πέλαγος που χωρίζει την Ιταλία από την Ελλάδα, το Ιόνιο πέλαγος. Το ίδιο πέλαγος που βρέχει και τη δική μας πόλη, την Ηγουμενίτσα.

Άφησε πίσω μάνα, πατέρα, αδέλφια. Ίσως και κάποιο κορίτσι που τον περίμενε να παντρευτούν. Να κάνουν οικογένεια...

Άφησε τους φίλους, το σπίτι του, όλα όσα αγαπούσε. Και έφτασε στο μέτωπο. Κρατώντας στο χέρι όπλο. Κι έτοιμος να σκοτώσει.

Απέναντι οι Έλληνες. Ο ελληνικός στρατός. Με τα όπλα κι αυτός. Έτοιμος να υπερασπιστεί την πατρίδα του από τους εισβολείς. Τις μανάδες, τους πατεράδες, τα αδέλφια. Τους φίλους και τους συγγενείς. Τα σπίτια και τον τόπο...

Ανάμεσά τους και πολλοί από τους παππούδες μας. Νέα παιδιά τότε. Ένα από αυτά και ο Πάνος. Ένας ψαράς από το Αιτωλικό. Έχει αφήσει τη βάρκα του, έχει αφήσει τα δίχτυα. Και βρίσκεται στα χιονισμένα βουνά της Ηπείρου.

Οι τρικυμίες της θάλασσας και τα άγρια μποφόρια της φαίνονται τώρα παιγνιδάκι. Εδώ το κρύο δεν αστειεύεται. Τα πόδια βουλιάζουν ως το γόνατο στο χιόνι. Λιγοστά τα ρούχα, ελάχιστα τα τρόφιμα. Και τα όπλα λίγα κι αυτά. Και παλιά. Πάμπτωχη και τότε η πατρίδα μας. Πιο φτωχή κι από σήμερα.

Η Ιταλία χώρα πλούσια, και τότε και τώρα. Με πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό από το δικό μας. Και ο στρατός της εξοπλισμένος με τα πιο σύγχρονα όπλα της εποχής.

Οι Έλληνες έχουν όμως ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Πολεμούν "υπέρ βωμών και εστιών". Δηλαδή για να σώσουν την πατρίδα τους. Τις εστίες, δηλαδή τα σπίτια τους, και τους "βωμούς", που συμβολίζουν τα ιερά κάθε λαού. Αυτούς τους βωμούς που άλλοτε οι άποικοι, φεύγοντας για τις νέες τους πατρίδες, κρατούσαν μαζί τους φυλαχτό το ιερό τους πυρ. Για να ανάψουν τους καινούριους βωμούς, στην αποικία.

Και ήταν αυτό το πυρ, η φωτιά δηλαδή, ο δεσμός αγάπης με την πατρίδα, με τη μητρόπολη. Κι ασέβεια μεγάλη θεωρούσαν να εμπλακεί σε πόλεμο η αποικία με τη μητρόπολη ή και το αντίθετο.

Τώρα, οι αρχαίοι βωμοί πάνε αιώνες που έσβησαν. Και οι δάδες με το ιερό πυρ ούτε που καπνίζουν πια. Τώρα καπνίζουν τα κανόνια. Και σπέρνουν πυρωμένα βλήματα. Και τα τουφέκια. Και στέλνουν σφαίρες καυτές...

Εκεί συναντιούνται τα δύο παιδιά. Ο Ιταλός και ο Έλληνας. Και χιλιάδες άλλα νέα παιδιά. Στην κόλαση του πολέμου.

Οι Ιταλοί είναι λαός που αγαπάει πολύ τη μουσική. Τώρα όμως κανένας τους δεν τραγουδάει. Τραγουδάνε τα μυδράλια, τραγουδάνε οι όλμοι. Τραγουδάνε οι βόμβες των αεροπλάνων. Και το τραγούδι τους λέγεται θάνατος.

Οι Ιταλοί αγαπάνε πολύ και τα μακαρόνια. Είναι το εθνικό τους φαγητό. Έστω και αν το όνομά τους είναι ελληνικό... αρχαίο ελληνικό μάλιστα.

Οι Έλληνες ξέρουν την αδυναμία των Ιταλών στα μακαρόνια. Και τώρα, στις μαύρες ώρες του πολέμου, έτσι τους αποκαλούν. Μακαρονάδες! Και γελάνε. Το έχουν αυτό οι Έλληνες. Να γελάνε μπροστά στον κίνδυνο. Ακόμη και του θανάτου. "Με το χαμόγελο στα χείλη πάνε οι φαντάροι μας μπροστά. Και κάνουν τους Ιταλούς ρεζίλι!" όπως τραγούδησε η μεγάλη Σοφία Βέμπο.

Τη στιγμή όμως που ο μελαχρινός Ναπολιτάνος συναντήθηκε με τον Πάνο, τον ψαρά από το Αιτωλικό, την τραγούδησε η Μαρινέλλα. Και ήρθε η ώρα να ακούσουμε το τραγούδι. Χωρίς άλλα σχόλια. Και με το ρεφραίν να πυροβολεί το νου και την καρδιά μας...

Μελαχρινέ Ναπολιτάνο
ο πόλεμος είναι φριχτός
εσύ μαχαίρωσες τον Πάνο
μετά σε σκότωσε κι αυτός

Τώρα κοιμάστε αγκαλιασμένοι
όπως το θέλησε ο θεός
να 'ναι οι λαοί αδελφωμένοι
Μαύροι , λευκοί , ένας λαός

Εσύ στη Νάπολη μπαρμπέρης
κι αυτός ψαράς στο Αιτωλικό
να μάθεις δεν θα καταφέρεις
πώς φτάσατε στο φονικό

Τώρα κοιμάστε αγκαλιασμένοι
όπως το θέλησε ο θεός
να 'ναι οι λαοί αδελφωμένοι
Μαύροι , λευκοί , ένας λαός

1940: Τα τραγούδια της νίκης - τα τραγούδια της Σοφίας Βέμπο

Τα τραγούδια της Σοφίας Βέμπο

της τραγουδίστριας της νίκης

ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (Μ. Τραϊφόρος)

Μες τους δρόμους τριγυρνάνε,

οι μανάδες και ζητάνε ν' αντικρίσουνε

τα παιδιά τους π' ορκιστήκαν,

στο σταθμό σαν χωριστήκαν να γυρίσουνε.

Μα για κείνους πού 'χουν φύγει

και η δόξα τους τυλίγει,

ας χαιρόμαστε και καμιά ποτέ ας μην κλάψει

κάθε πόνο της ας κλάψει κι ας ευχόμαστε.

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,

που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά.

Παιδιά, στη γλυκιά Παναγιά,

προσευχόμαστε όλες, νά 'ρθετε ξανά.

Λέω σ' όσες ξαγρυπνάνε

και για κάποιον ξενυχτάνε και στενάζουνε,

πως η πίκρα κι η τρεμούλα

σε μια γνήσια Ελληνοπούλα δεν ταιριάζουνε.

Ελληνίδες του Ζαλόγγου

και της πόλης και του λόγγου και Πλακιώτισσες,

όσο κι αν πικρά πονούμε,

υπερήφανα ας πούμε σα Σουλιώτισσες.

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,

που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά.

Παιδιά, στη γλυκιά Παναγιά,

προσευχόμαστε όλες, νά 'ρθετε ξανά.

Mε της Νίκης τα φτερά,

σας προσμένουμε παιδιά.

Στο πόλεμο βγαίν' ο Ιταλός

Στο πόλεμο βγαίνει ο Ιταλός

κι ου τσουλιάς του λέει

έβγα Μουσουλίν

έριμη του φουστάν του κουρουμπλί

γιατί δε βγαίνεις καταδώ

κι έχω μια όρεξ' ορέ να σε ιδώ

Κι κεί σιαπάν, σιαπάν στη Κορυτσά

Λεν τα παιδιά μας ούλα έλα παραδώ

ουρέ για να σ'ιδώ και γω,

γιατί δε βγαίνεις να σ'ιδώ,

ουρέ γιατί μας κάνεις το λαγό;

Καίει ου ήλιος καίει, καίει μανάραμ καίει

και αυτοί μιλάν για χιόνια λάσπες και βροχές

ε'ρι λάσπες και βροχές

Το πόλεμο τι, μωρ τι, τι τουν ήθελεις

και σε περιγελούνει οι άντρες σα σε δούνε

παράτα τη, μωρ τηνπαλληκαριά

τα τάγκς, και τα κανόνια, δεν είναι, μακαρόνια

Πού 'σε ουρέ Μπενίτου κρυμμένους στη σπηλιά

ουρέ κατέβα παρακάτου, φουβάμαι τουν τσουλιά

έρι φουβάμαι τουν τσουλιά

ΒΑΖΕΙ Ο ΝΤΟΥΤΣΕ ΤΗ ΣΤΟΛΗ ΤΟΥ

Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του

και τη σκούφια την ψηλή του

μ' όλα τα φτερά. (2)

Και μια νύχτα με φεγγάρι

την Ελλάδα πάει να πάρει βρε το φουκαρά. (2)

Ωχ! Τον τσολιά μας το λεβέντη

βρίσκει στα βουνά..

και ταράζουν τον αφέντη το μακαρονά.

Αχ, Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο,

με τους τσολιάδες ποιος μου είπε να τα βάνω;

Ξεκινάει την άλλη μέρα

μα και πάλι ακούει: "Αέρα!"

από τον τσολιά. (2)

Δρόμο παίρνει και δρομάκι

και πηδάει το ποταμάκι

ξέρει τη δουλειά. (2)

Ωχ! Τρώει τις σφαίρες σαν χαλάζι

από τον τσολιά

κι όλο στρατηγούς αλλάζει

για να βρει δουλειά.

Αχ, Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο

και στείλε γρήγορα τα μαύρα μου να βάνω.

Στέλνει ο νέος Ναπολέων

μεραρχίες πειναλέων

στο βουνό ψηλά, (2)

για να βρουν το διάβολο τους

κι ο στρατός μας αιχμαλώτους

τσούρμο κουβαλά. (2)

Ωχ! Και οι "κένταυροι" οι καημένοι

βρε τι τρομερό,

νηστικοί, ξελιγωμένοι, πέφτουν στο νερό.

Αχ, Γκράτσι, να μη σε δω Γράτσι,

γιατί σε κάρβουνα αναμμένα έχω κάτσει.

Τρέχουν σαν τρελοί στους βράχους

κι από μας κι απ' τους συμμάχους

τρώνε την κλωτσιά. (2)

Και χωρίς πολλές κουβέντες

μπήκαν έλληνες λεβέντες,

μες στην Κορυτσά. (2)

Ωχ! Μέσα στ' Αργυρόκαστρο

εμπήκε το χακί

και σημαία κυματίζει

τώρα ελληνική.

Αχ, Τσιάνο, θα σκοτωθώ Τσιάνο,

γιατί σε λίγο και τα Τίρανα τα χάνω.

Και πάθαν οι καημένοι μεγάλη συμφορά

κι η Ρώμη περιμένει κι εκείνη τη σειρά.

ΚΟΡΟΪΔΟ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ

Με το χαμόγελο στα χείλη

παν οι φαντάροι μας μπροστά

και γίναν οι Ιταλοί ρεζίλι,

γιατί η καρδιά τους δε βαστά.

Βρέχει. Και κάτω από την τέντα

δεν κάνουν βήμα προς τα μπρος

και λένε στ' ανακοινωθέντα:

"Φταίει ο κακός μας ο καιρός..."

Επωδός:

Κορόιδο Μουσολίνι

κανένας δε θα μείνει,

εσύ και η γελοία

η φασιστική Ιταλία

τρέμετε όλοι το χακί.

Δεν έχεις διόλου μπέσα

κι όταν θα μπούμε μέσα,

ακόμα και στη Ρώμη

γαλανόλευκη θα υψώσουμε

σημαία ελληνική.

Powered by eSnips.com