ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

http://www.youtube.com/watch?v=mP8NkXF6J5o



http://www.youtube.com/watch?v=93m_-Urnm6s



http://www.youtube.com/watch?v=N40Ut7itqu8


Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη
που με βία μετράει τη γη

Απ' τα κόκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!


ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

ΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 3

http://www.youtube.com/watch?v=LQcwVl1RuL8

Ο δρόμος

ΠΟΙΗΣΗ: Κ. Μητροπούλου
ΜΟΥΣΙΚΗ: Μ. Λοΐζου
ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Μ. Λοΐζος

Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία
κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά
ήταν μια λέξη μοναχά ελευθερία
κι έπειτα είπαν πως την έγραψαν παιδιά

Λα λα λα...

Ύστερα πέρασε ο καιρός κι η ιστορία
πέρασε εύκολα απ' τη μνήμη στην καρδιά
ο τοίχος έγραφε μοναδική ευκαιρία
εντός πωλούνται πάσης φύσεως υλικά

Λα λα λα...

Τις Κυριακές από νωρίς στα καφενεία
έπειτα γήπεδο στοιχήματα καυγά
ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία
είπανε όμως πως την έγραψαν παιδιά

Λα λα λα...

ΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2

http://www.youtube.com/watch?v=Q8lo9oxpiJ0

Οι πρώτοι νεκροί ( Πάλης ξεκίνημα )

Στίχοι: Αλέκος Παναγούλης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη

Πάλης ξεκίνημα
νέοι αγώνες
οδηγοί της ελπίδας
οι πρώτοι νεκροί.

Όχι άλλα δάκρυα
κλείσαν οι τάφοι
λευτεριάς λίπασμα
οι πρώτοι νεκροί.

Λουλούδι φωτιάς
βγαίνει στους τάφους
μήνυμα στέλνουν
οι πρώτοι νεκροί.

Απάντηση θα πάρουν
ενότητα κι αγώνα
για νά 'βρουν ανάπαυση
οι πρώτοι νεκροί.



http://www.youtube.com/watch?v=hpdlGHnQLzQ

Όταν σφίγγουν το χέρι

Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Συνθέτης: Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Όταν σφίγγουν το χέρι (x2)
ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο (x2)

Όταν χαμογελάνε (x2)
ένα μικρό χελδόνι φεύγει μες απ' τ' άγρια γένια τους (x2)

Όταν σκοτώνονται όταν σκοτώνονται (Χ 4)
η ζωή τραβάει την ανηφόρα (x2)
με σημαίες με σημαίες
και με ταμπούρλα

η ζωή τραβάει την ανηφόρα (x2)
με σημαίες με σημαίες με σημαίες
και με ταμπούρλα

Όταν σκοτώνονται όταν σκοτώνονται (Χ 4)
η ζωή τραβάει την ανηφόρα (x2)
με σημαίες με σημαίες
και με ταμπούρλα

η ζωή τραβάει την ανηφόρα (x2)
με σημαίες με σημαίες με σημαίες
και με ταμπούρλα

ΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

http://www.youtube.com/watch?v=xlIKwiuNf0o

Παιδιά σηκωθείτε

Στίχοι: Μίκης Θεοδωράκης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη & Μαρία Δημητριάδη ( Ντουέτο )
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ: ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΚΛΕΙΝΩ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ(70 ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ)

Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους
γυναίκες και άνδρες με όπλα στους ώμους
στο τίμιο λάβαρο πάντα πιστοί
στη σάλπιγγα πλάι που μας προσκαλεί

Όταν χτυπήσεις δυο φορές
ύστερα τρεις και πάλι δυο
Αλέξανδρέ μου
Θα 'ρθω για να σ' ανοίξω
Θα σου 'χω φαγητό ζεστό
Θα σου 'χω ρούχο καθαρό
Γωνιά για να σε κρύψω

Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους
γυναίκες και άνδρες με όπλα στους ώμους
στο τίμιο λάβαρο πάντα πιστοί
στη σάλπιγγα πλάι που μας προσκαλεί

Όταν χτυπήσεις δυο φορές
ύστερα τρεις και πάλι δυο
Αλέξανδρέ μου
Θα δω το πρόσωπό σου
Στα μάτια κρύβεις δυο φωτιές
στα στήθη σου χίλιες καρδιές
μετράνε τον καημό σου

Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους
γυναίκες και άνδρες με όπλα στους ώμους
στο τίμιο λάβαρο πάντα πιστοί
στη σάλπιγγα πλάι που μας προσκαλεί

Όταν χτυπήσεις δυο φορές
ύστερα τρεις και πάλι δυο
Αλέξανδρέ μου
σκέφτομαι το φευγιό σου
Σε βλέπω σε κελί στενό
να σέρνεις πρώτος το χορό
πάνω στο θάνατό σου.



http://www.youtube.com/watch?v=YltjBONMwE4

Ο Λεβέντης - Μαρία Δημητριάδη

Στίχοι: Νότης Περγιάλης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη Εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

Σαν τον αητό φτερούγαγε στη στράτα
Τον καμαρώνει η γειτονιά στα παραθύρια
με χαμηλά, τα μαύρα του τα μάτια
λεβέντης εροβόλαγε

Στα μάτια του ένα ένα σύννεφο
μες στην καρδιά καρδιά του σίδερο
Κυλάει το αίμα, σκέπασε τον ήλιο
κι ο χάρος εροβόλαγε

Σφαλούν τα μάτια μάτια κι οι καρδιές
σφαλούν τα πα- τα παραθύρια
Μετά χιμάει ο χάροντας καβάλα
κι εκείνος χαμογέλαγε

Ποιος κατεβαίνει σήμερα στον Άδη
ποιον κουβεντιάζει η γειτονιά κι ανανταριάζει
γιατί βουβά είναι τα βουνά κι οι κάμποι
λεβέντης εροβόλαγε

Σαν τον αητό φτερούγαγε στη στράτα
Τον καμαρώνει η γειτονιά στα παραθύρια
με χαμηλά, τα μαύρα του τα μάτια
λεβέντης εροβόλαγε

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: Τα παιδιά μας "ζωγράφισαν" δυο καρδιές κι έναν ήλιο στη μέση...

Powered by eSnips.com

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ: Υπό βροχή η κατάθεση λουλουδιών

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ - 37 χρόνια μετά...

1050 χιλιόκυκλοι

Κωστούλα Μητροπούλου

«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Αυτή η φωνή που τρέμει στον αέρα,
δεν σου `στειλε ένα μήνυμα μητέρα,
αυτή η φωνή δεν ήτανε του γιου σου,
ήταν φωνές χιλιάδες του λαού σου.

«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Μιλάει ένα κορίτσι κι ένα αγόρι,
εκπέμπουνε τραγούδι μοιρολόι,
χίλιες πενήντα αντένες η λαχτάρα,
σε στόματα μανάδων η κατάρα.

Και τα κορίτσια και τ' αγόρια που μιλούσαν,
τρεις μέρες και τρεις νύχτες δεν μετρούσαν,
δοκίμαζαν τις λέξεις με αγωνία,
κι αλλάζανε ρυθμό στην ιστορία.

«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Γραμμένα μένουν τα ονόματα στο αρχείο,
δεν αναφέρονται οι νεκροί που είναι στο ψυγείο,
λένε πως είναι τέσσερις κι είναι εκατό οι μανάδες,
πρώτα σκοτώθηκε η φωνή και σώπασαν χιλιάδες.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ.mp3

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
Τάσος Λειβαδίτης

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο. Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρες μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω. Κάθε κραυγή σου θα ' ναι μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων. Κάθε χειρονομία σου θα 'ναι για να γκρεμίζει την αδικία. Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις, ούτε στιγμή να ξεχαστείς. Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε. Μια στιγμή αν ξεχαστείς, αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στη δίνη του πολέμου, έτσι και σταματήσεις για μια στιγμή να ονειρευτείς εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές. Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις για να ζήσουν οι άλλοι. Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι ένα οποιοδήποτε πρωινό. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι μπρος στα ντουφέκια!

ΔΗΜΗΤΡΗ ΡΑΒΑΝΗ-ΡΕΝΤΗ

Στο Διομήδη Κομνηνό

"Μεταξύ των φονευθέντων , είναι ο
Διομήδης Κομνηνός, ετών 17, με
βεβαρυμένον παρελθόν".
Εφημερίδες - από επίσημη ανακοίνωση

Βεβαίως,
είχε βεβαρυμένο παρελθόν ο Διομήδης.
Πέντε χρονών, στους ώμους του πατέρα του
φώναζε για λευτεριά στην Κύπρο,
δέκα χρονών, ξυπόλυτος,
με μια φέτα ψώμι στην τσέπη,
βάδιζε στην πορεία της ειρήνης,
στα δώδεκα ζητούσε δημοκρατία.

Στα δέκα επτά
μ'ένα πλακάτ στο χέρι:
ψωμί - παιδεία - ελευθερία.

Powered by eSnips.com

ΜΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ!

Το ωραιότερο τραγούδι για την 28η Οκτωβρίου

Αμέτρητα τα τραγούδια που γράφτηκαν για την 28η Οκτωβρίου και για το έπος του Σαράντα. Το ένα καλύτερο από τ' άλλο.

Ιδιαίτερη αξία ανάμεσά τους έχουν σίγουρα τα τραγούδια της Σοφίας Βέμπο, της τραγουδίστριας της νίκης όπως την είπαν, διότι με τα τραγούδια της ξεσήκωνε τους φαντάρους μας και έδινε κουράγιο σε όλο τον ελληνικό λαό. Ήδη μάλιστα ανεβάσαμε ένα ξεχωριστό αφιέρωμα με τα τραγούδια αυτά.

Για την 28η Οκτωβρίου όμως έχουν τραγουδήσει και μεγάλοι σύγχρονοι τραγουδιστές της χώρας μας. Ανάμεσά τους και η Μαρινέλλα, μια από τις σημαντικότερες φωνές της Ελλάδας. Κι από τα δικά της χείλη έχει ακουστεί το τραγούδι που χωρίς να θέλω να αδικήσω κανένα άλλο θεωρώ το ωραιότερο τραγούδι για τον πόλεμο του Σαράντα. Ο μελαχρινός Ναπολιτάνος...

Η Νάπολι είναι πόλη της Ιταλίας. Napoli γράφεται το όνομά της στα ιταλικά. Χτίστηκε όμως από Έλληνες!

Όπως διδαχτήκαμε πρόσφατα στο μάθημα της Ιστορίας, οι κάτοικοι της Ελλάδας πριν από 3.000 χρόνια περίπου ίδρυσαν πολλές αποικίες στην περιοχή της Κάτω Ιταλίας. Τόσες πολλές που η περιοχή αυτή να λάβει το όνομα Μεγάλη Ελλάδα. Μία από τις αποικίες των Ελλήνων ήταν και η πόλη Παρθενόπη, που λέγεται ότι ιδρύθηκε από κατοίκους της Κύμης, πόλης της Εύβοιας, γύρω στον 9ο ή 8ο αιώνα π.Χ. Η Παρθενόπη αργότερα, τον 5ο αιώνα π.Χ., ονομάστηκε Παλαιόπολις (δηλαδή παλιά πόλη) γιατί σε κοντινή απόσταση χτίστηκε η νέα πόλη, η Νεάπολις! Αυτή η πόλη σήμερα λέγεται Νάπολι, διατηρώντας ουσιαστικά το αρχαίο της όνομα, το ελληνικό.

Η Νάπολι είναι μια πανέμορφη πόλη, χτισμένη όπως όλες οι αποικίες των Ελλήνων, δίπλα στη θάλασσα. Αποτελεί μάλιστα σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Ιταλίας.

Το ιδιαίτερο γνώρισμα της πόλης είναι ένα ηφαίστειο, ο Βεζούβιος, που διακρίνεται στο βάθος της φωτογραφίας. Ο Βεζούβιος είναι ένα ενεργό ηφαίστειο και λίγα χρόνια μετά τη γέννηση του Χριστού, το 79 μ.Χ., σημείωσε μια τρομερή έκρηξη και κατέστρεψε με τη λάβα του τρεις μεγάλες πόλεις που ήταν χτισμένες στους πρόποδές του, την Πομπηία, το Ηράκλειο και τη Σταβία. Η Νάπολι γλίτωσε από εκείνη τη φοβερή καταστροφή. Η καταστροφή ήρθε για τη Νάπολι πολλούς αιώνες αργότερα. Και δεν έφταιγε ο Βεζούβιος αλλά οι άνθρωποι και συγκεκριμένα ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο ίδιος πόλεμος για τον οποίο κι εμείς εορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου.

Η Νάπολι τότε ισοπεδώθηκε. Σύντομα όμως ξαναχτίστηκε και είναι σήμερα μια πυκνοκατοικημένη σύγχρονη πόλη, όπως βλέπουμε και στη φωτογραφία.

Το τραγούδι λοιπόν της Μαρινέλας μιλάει για έναν κάτοικο αυτής της πόλης, έναν Ναπολιτάνο. Έναν μελαχρινό Ναπολιτάνο...

Οι Ιταλοί, μεσογειακός λαός και αυτοί, έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τους Έλληνες. Μάλιστα και οι δύο λαοί λένε μια παροιμία για να δηλώσουν τη μεγάλη τους ομοιότητα:

Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα. Σημαίνει: Ίδια φάτσα (πρόσωπο), ίδια φυλή.

Ίδια φυλή βέβαια δεν είμαστε. Οι Ιταλοί είναι απόγονοι των Ρωμαίων κι εμείς των αρχαίων Ελλήνων. Αλλά με τόσες μετακινήσεις πληθυσμών ανάμεσα στις δύο χώρες, ποιος μπορεί με βεβαιότητα να ισχυριστεί πως δεν τρέχει στις φλέβες του αίμα και από τις δύο φυλές; Και ειδικά οι κάτοικοι της Κάτω Ιταλίας, της Μεγάλης Ελλάδας...

Ο Ναπολιτάνος λοιπόν της Μαρινέλας, ένας νέος στρατιώτης από τη Νάπολη, που ο πόλεμος τον έστειλε να πολεμήσει τους Έλληνες, είναι Ιταλός αλλά δεν αποκλείεται να έχει καταγωγή ελληνική! Αν μη τι άλλο, κατάγεται από μια πόλη με ελληνικό όνομα.

Ο πόλεμος δεν καταλαβαίνει τίποτε απ' αυτά. Βάζει τους ανθρώπους να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο. Και μάλιστα νέους ανθρώπους. Στερώντας τους το δικαίωμα να ζήσουν όμορφα τη ζωή τους.

Δεν έχει μάλιστα σημασία αν ο μελαχρινός Ναπολιτάνος της Μαρινέλας έχει ελληνικό αίμα ή κατοικεί σε πόλη που έχτισαν οι παππούδες μας οι Έλληνες. Φτάνει που είναι ένα νέο παιδί κι αντί να ζήσει και να δημιουργήσει τον στέλνουν στον πόλεμο.

Σύμφωνα με τους στίχους του τραγουδιού ο Ναπολιτάνος μας ήταν πριν από τον πόλεμο μπαρμπέρης στη Νάπολι, δηλαδή κουρέας. Κι έπειτα ντύθηκε τη στολή του φαντάρου και πέρασε τη μεγάλη θάλασσα. Την Αδριατική. Και το πέλαγος που χωρίζει την Ιταλία από την Ελλάδα, το Ιόνιο πέλαγος. Το ίδιο πέλαγος που βρέχει και τη δική μας πόλη, την Ηγουμενίτσα.

Άφησε πίσω μάνα, πατέρα, αδέλφια. Ίσως και κάποιο κορίτσι που τον περίμενε να παντρευτούν. Να κάνουν οικογένεια...

Άφησε τους φίλους, το σπίτι του, όλα όσα αγαπούσε. Και έφτασε στο μέτωπο. Κρατώντας στο χέρι όπλο. Κι έτοιμος να σκοτώσει.

Απέναντι οι Έλληνες. Ο ελληνικός στρατός. Με τα όπλα κι αυτός. Έτοιμος να υπερασπιστεί την πατρίδα του από τους εισβολείς. Τις μανάδες, τους πατεράδες, τα αδέλφια. Τους φίλους και τους συγγενείς. Τα σπίτια και τον τόπο...

Ανάμεσά τους και πολλοί από τους παππούδες μας. Νέα παιδιά τότε. Ένα από αυτά και ο Πάνος. Ένας ψαράς από το Αιτωλικό. Έχει αφήσει τη βάρκα του, έχει αφήσει τα δίχτυα. Και βρίσκεται στα χιονισμένα βουνά της Ηπείρου.

Οι τρικυμίες της θάλασσας και τα άγρια μποφόρια της φαίνονται τώρα παιγνιδάκι. Εδώ το κρύο δεν αστειεύεται. Τα πόδια βουλιάζουν ως το γόνατο στο χιόνι. Λιγοστά τα ρούχα, ελάχιστα τα τρόφιμα. Και τα όπλα λίγα κι αυτά. Και παλιά. Πάμπτωχη και τότε η πατρίδα μας. Πιο φτωχή κι από σήμερα.

Η Ιταλία χώρα πλούσια, και τότε και τώρα. Με πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό από το δικό μας. Και ο στρατός της εξοπλισμένος με τα πιο σύγχρονα όπλα της εποχής.

Οι Έλληνες έχουν όμως ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Πολεμούν "υπέρ βωμών και εστιών". Δηλαδή για να σώσουν την πατρίδα τους. Τις εστίες, δηλαδή τα σπίτια τους, και τους "βωμούς", που συμβολίζουν τα ιερά κάθε λαού. Αυτούς τους βωμούς που άλλοτε οι άποικοι, φεύγοντας για τις νέες τους πατρίδες, κρατούσαν μαζί τους φυλαχτό το ιερό τους πυρ. Για να ανάψουν τους καινούριους βωμούς, στην αποικία.

Και ήταν αυτό το πυρ, η φωτιά δηλαδή, ο δεσμός αγάπης με την πατρίδα, με τη μητρόπολη. Κι ασέβεια μεγάλη θεωρούσαν να εμπλακεί σε πόλεμο η αποικία με τη μητρόπολη ή και το αντίθετο.

Τώρα, οι αρχαίοι βωμοί πάνε αιώνες που έσβησαν. Και οι δάδες με το ιερό πυρ ούτε που καπνίζουν πια. Τώρα καπνίζουν τα κανόνια. Και σπέρνουν πυρωμένα βλήματα. Και τα τουφέκια. Και στέλνουν σφαίρες καυτές...

Εκεί συναντιούνται τα δύο παιδιά. Ο Ιταλός και ο Έλληνας. Και χιλιάδες άλλα νέα παιδιά. Στην κόλαση του πολέμου.

Οι Ιταλοί είναι λαός που αγαπάει πολύ τη μουσική. Τώρα όμως κανένας τους δεν τραγουδάει. Τραγουδάνε τα μυδράλια, τραγουδάνε οι όλμοι. Τραγουδάνε οι βόμβες των αεροπλάνων. Και το τραγούδι τους λέγεται θάνατος.

Οι Ιταλοί αγαπάνε πολύ και τα μακαρόνια. Είναι το εθνικό τους φαγητό. Έστω και αν το όνομά τους είναι ελληνικό... αρχαίο ελληνικό μάλιστα.

Οι Έλληνες ξέρουν την αδυναμία των Ιταλών στα μακαρόνια. Και τώρα, στις μαύρες ώρες του πολέμου, έτσι τους αποκαλούν. Μακαρονάδες! Και γελάνε. Το έχουν αυτό οι Έλληνες. Να γελάνε μπροστά στον κίνδυνο. Ακόμη και του θανάτου. "Με το χαμόγελο στα χείλη πάνε οι φαντάροι μας μπροστά. Και κάνουν τους Ιταλούς ρεζίλι!" όπως τραγούδησε η μεγάλη Σοφία Βέμπο.

Τη στιγμή όμως που ο μελαχρινός Ναπολιτάνος συναντήθηκε με τον Πάνο, τον ψαρά από το Αιτωλικό, την τραγούδησε η Μαρινέλλα. Και ήρθε η ώρα να ακούσουμε το τραγούδι. Χωρίς άλλα σχόλια. Και με το ρεφραίν να πυροβολεί το νου και την καρδιά μας...

Μελαχρινέ Ναπολιτάνο
ο πόλεμος είναι φριχτός
εσύ μαχαίρωσες τον Πάνο
μετά σε σκότωσε κι αυτός

Τώρα κοιμάστε αγκαλιασμένοι
όπως το θέλησε ο θεός
να 'ναι οι λαοί αδελφωμένοι
Μαύροι , λευκοί , ένας λαός

Εσύ στη Νάπολη μπαρμπέρης
κι αυτός ψαράς στο Αιτωλικό
να μάθεις δεν θα καταφέρεις
πώς φτάσατε στο φονικό

Τώρα κοιμάστε αγκαλιασμένοι
όπως το θέλησε ο θεός
να 'ναι οι λαοί αδελφωμένοι
Μαύροι , λευκοί , ένας λαός

1940: Τα τραγούδια της νίκης - τα τραγούδια της Σοφίας Βέμπο

Τα τραγούδια της Σοφίας Βέμπο

της τραγουδίστριας της νίκης

ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (Μ. Τραϊφόρος)

Μες τους δρόμους τριγυρνάνε,

οι μανάδες και ζητάνε ν' αντικρίσουνε

τα παιδιά τους π' ορκιστήκαν,

στο σταθμό σαν χωριστήκαν να γυρίσουνε.

Μα για κείνους πού 'χουν φύγει

και η δόξα τους τυλίγει,

ας χαιρόμαστε και καμιά ποτέ ας μην κλάψει

κάθε πόνο της ας κλάψει κι ας ευχόμαστε.

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,

που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά.

Παιδιά, στη γλυκιά Παναγιά,

προσευχόμαστε όλες, νά 'ρθετε ξανά.

Λέω σ' όσες ξαγρυπνάνε

και για κάποιον ξενυχτάνε και στενάζουνε,

πως η πίκρα κι η τρεμούλα

σε μια γνήσια Ελληνοπούλα δεν ταιριάζουνε.

Ελληνίδες του Ζαλόγγου

και της πόλης και του λόγγου και Πλακιώτισσες,

όσο κι αν πικρά πονούμε,

υπερήφανα ας πούμε σα Σουλιώτισσες.

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,

που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά.

Παιδιά, στη γλυκιά Παναγιά,

προσευχόμαστε όλες, νά 'ρθετε ξανά.

Mε της Νίκης τα φτερά,

σας προσμένουμε παιδιά.

Στο πόλεμο βγαίν' ο Ιταλός

Στο πόλεμο βγαίνει ο Ιταλός

κι ου τσουλιάς του λέει

έβγα Μουσουλίν

έριμη του φουστάν του κουρουμπλί

γιατί δε βγαίνεις καταδώ

κι έχω μια όρεξ' ορέ να σε ιδώ

Κι κεί σιαπάν, σιαπάν στη Κορυτσά

Λεν τα παιδιά μας ούλα έλα παραδώ

ουρέ για να σ'ιδώ και γω,

γιατί δε βγαίνεις να σ'ιδώ,

ουρέ γιατί μας κάνεις το λαγό;

Καίει ου ήλιος καίει, καίει μανάραμ καίει

και αυτοί μιλάν για χιόνια λάσπες και βροχές

ε'ρι λάσπες και βροχές

Το πόλεμο τι, μωρ τι, τι τουν ήθελεις

και σε περιγελούνει οι άντρες σα σε δούνε

παράτα τη, μωρ τηνπαλληκαριά

τα τάγκς, και τα κανόνια, δεν είναι, μακαρόνια

Πού 'σε ουρέ Μπενίτου κρυμμένους στη σπηλιά

ουρέ κατέβα παρακάτου, φουβάμαι τουν τσουλιά

έρι φουβάμαι τουν τσουλιά

ΒΑΖΕΙ Ο ΝΤΟΥΤΣΕ ΤΗ ΣΤΟΛΗ ΤΟΥ

Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του

και τη σκούφια την ψηλή του

μ' όλα τα φτερά. (2)

Και μια νύχτα με φεγγάρι

την Ελλάδα πάει να πάρει βρε το φουκαρά. (2)

Ωχ! Τον τσολιά μας το λεβέντη

βρίσκει στα βουνά..

και ταράζουν τον αφέντη το μακαρονά.

Αχ, Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο,

με τους τσολιάδες ποιος μου είπε να τα βάνω;

Ξεκινάει την άλλη μέρα

μα και πάλι ακούει: "Αέρα!"

από τον τσολιά. (2)

Δρόμο παίρνει και δρομάκι

και πηδάει το ποταμάκι

ξέρει τη δουλειά. (2)

Ωχ! Τρώει τις σφαίρες σαν χαλάζι

από τον τσολιά

κι όλο στρατηγούς αλλάζει

για να βρει δουλειά.

Αχ, Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο

και στείλε γρήγορα τα μαύρα μου να βάνω.

Στέλνει ο νέος Ναπολέων

μεραρχίες πειναλέων

στο βουνό ψηλά, (2)

για να βρουν το διάβολο τους

κι ο στρατός μας αιχμαλώτους

τσούρμο κουβαλά. (2)

Ωχ! Και οι "κένταυροι" οι καημένοι

βρε τι τρομερό,

νηστικοί, ξελιγωμένοι, πέφτουν στο νερό.

Αχ, Γκράτσι, να μη σε δω Γράτσι,

γιατί σε κάρβουνα αναμμένα έχω κάτσει.

Τρέχουν σαν τρελοί στους βράχους

κι από μας κι απ' τους συμμάχους

τρώνε την κλωτσιά. (2)

Και χωρίς πολλές κουβέντες

μπήκαν έλληνες λεβέντες,

μες στην Κορυτσά. (2)

Ωχ! Μέσα στ' Αργυρόκαστρο

εμπήκε το χακί

και σημαία κυματίζει

τώρα ελληνική.

Αχ, Τσιάνο, θα σκοτωθώ Τσιάνο,

γιατί σε λίγο και τα Τίρανα τα χάνω.

Και πάθαν οι καημένοι μεγάλη συμφορά

κι η Ρώμη περιμένει κι εκείνη τη σειρά.

ΚΟΡΟΪΔΟ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ

Με το χαμόγελο στα χείλη

παν οι φαντάροι μας μπροστά

και γίναν οι Ιταλοί ρεζίλι,

γιατί η καρδιά τους δε βαστά.

Βρέχει. Και κάτω από την τέντα

δεν κάνουν βήμα προς τα μπρος

και λένε στ' ανακοινωθέντα:

"Φταίει ο κακός μας ο καιρός..."

Επωδός:

Κορόιδο Μουσολίνι

κανένας δε θα μείνει,

εσύ και η γελοία

η φασιστική Ιταλία

τρέμετε όλοι το χακί.

Δεν έχεις διόλου μπέσα

κι όταν θα μπούμε μέσα,

ακόμα και στη Ρώμη

γαλανόλευκη θα υψώσουμε

σημαία ελληνική.

Powered by eSnips.com

Φωτογραφίες από τον πόλεμο του '40

28 Οκτωβρίου 1940. Γενική Επιστράτευση.

Ξεκινάνε με χαμόγελο και ψηλά το κεφάλι. Σαν Έλληνες. Και απόφαση ή να νικήσουν ή να πεθάνουν. Κι ο ποιητής ενθουσιασμένος θα φωνάξει:

"Μεθύστε με τ' αθάνατο κρασί του '21!"

Στο μέτωπο έχουν κιόλας αρχίσει οι μάχες. Οι φαντάροι μας με την ιαχή "Αέραααααα" ορμούν ενάντια στον εχθρό.

Η τραγουδίστρια της νίκης, η Σοφία Βέμπο, δίνει τη δική της μάχη στα μετόπισθεν για να κρατήσει ακμαίο το ηθικό και των στρατιωτών και του άμαχου πληθυσμού.

Ατέλειωτες πορείες επάνω στα βουνά της Ηπείρου. Και ο χειμώνας έχει κιόλας αρχίσει.

Ο εξοπλισμός του στρατού μας πενιχρός. Με γαϊδουράκια και μουλάρια αγωνίζονται να μεταφέρουν τα πολεμοφόδια. Αλλά δε φτάνουν. Και τότε αναλαμβάνουν το τιτάνιο έργο οι γυναίκες της Πίνδου.

Πολλές φορές τελείως νηστικοί, περπατούν μέσα σε χιόνι που τους φτάνει μέχρι τα γόνατα. Παγώνουν τα πόδια μα καίνε οι καρδιές. Δε φτάνει αυτή η φωτιά να ζεστάνει τα κρυσταλλιασμένα πόδια. Και πολλοί ακρωτηριάζονται από γάγγραινα.

Τίποτα όμως δεν μπορεί να ακρωτηριάσει την ψυχή του Έλληνα. Και δε χάνει ευκαιρία να το ρίχνει στο χορό και στο τραγούδι. Με το ίδιο χαμόγελο που ξεκίνησε για τον πόλεμο.

Και η Βέμπο να επιβεβαιώνει: Με το χαμόγελό στα χείλη, πάνε οι φαντάροι μας μπροστά, και γίναν οι Ιταλοί ρεζίλι, γιατί η καρδιά τους δε βαστά. Κορόιδο Μουσολίνι, κανένας δε θα μείνει...

Όχι μόνο η Βέμπο, όλες οι γυναίκες αγωνίζονταν. Η καθεμία όπως μπορούσε καλύτερα. Μια από τις σπουδαιότερες μάχες που έδωσαν οι γυναίκες ήταν και "η φανέλα του στρατιώτη".

Άλλες πάλι γυναίκες έφτασαν ως το μέτωπο ως Αδελφές Νοσοκόμες. Και πολλές πλήρωσαν με τη ζωή τους την απόφαση να φτάσουν ως εκεί. Γιατί ο πόλεμος δεν ξεχωρίζει άντρες και γυναίκες...

Οι νίκες στο μέτωπο διαδέχονται η μία την άλλη. Εδώ ο ελληνικός στρατός ελευθερώνει την Κορυτσά.

Τρελός ενθουσιασμός σε όλη τη χώρα.

Το οχυρό Ρούπελ. Χρυσές σελίδες δόξας γράφτηκαν εδώ όταν οι Γερμανοί επιτέθηκαν στην πατρίδα μας.

Η μάχη της Κρήτης. Η τελευταία μάχη υπήρξε και η πιο ηρωική.


Η Ελλάδα πέφτει στα χέρια των Γερμανών και των Ιταλών.

Η μαύρη περίοδος της Κατοχής αρχίζει...

Οι Γερμανοί κατακτητές στην Ακρόπολη

Ο Γλέζος και ο Σάντος στην πρώτη πράξη αντίστασης του λαού:

Κατεβάζουν τη γερμανική σημαία, τη σβάστικα, από την Ακρόπολη. 30 Μαΐου 1941. Λίγες μόλις μέρες μετά την κατάκτηση της χώρας από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς.

Η επέτειος του ΟΧΙ το 1941.

Έφιπποι Γερμανοί κυνηγούν τους διαδηλωτές.

Η πείνα θέρισε πάνω από 100 χιλιάδες ανθρώπους στα χρόνια της Κατοχής.

Χιλιάδες ήταν και τα παιδιά που πλήρωσαν με τη ζωούλα τους...

Μεσάνυχτα της 25ης Νοεμβρίου 1942. Οι ομάδες της Εθνικής Αντίστασης ανατινάζουν τη γέφυρα στο Γοργοπόταμο.

Πολλά χωριά πλήρωσαν τη μανία των Γερμανών με ολοκαύτωμα.

Χιλιάδες πατριώτες εκτελέστηκαν.

Το αίμα όλων αυτών των αθώων θυμάτων της θηριωδίας του Χίτλερ και του Μουσολίνι, πότισε και θέριεψε το πολύτιμο λουλούδι της λευτεριάς:

12 Οκτωβρίου 1944. Οι Έλληνες γιορτάζουν την απελευθέρωση της πατρίδας!

Αυτά τα γεγονότα γιορτάζουμε και τιμούμε και μεις την 28η Οκτώβρη.

Τις χιλιάδες νεκρούς, τις χιλιάδες ήρωες.

Που έδωσαν τη δική τους ζωή για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι.

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΦΡΑΝΚ

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα το ΒΗΜΑ

Το ημερολόγιό της είναι ίσως το διασημότερο στον κόσμο. Η Αννα Φρανκ, η μικρή Γερμανίδα-Εβραία που έμεινε με την οικογένειά της επί δύο χρόνια κρυμμένη στη σοφίτα του γραφείου της οικογενειακής επιχείρησης στην Ολλανδία, μεταφέρει τις τραγικές στιγμές της εποχής φιλτραρισμένες με ανθρωπιά και ένστικτο από την παιδική ψυχή της. Η ίδια (εδώ σε φωτογραφία του 1942) πέθανε από τύφο τον Μάρτιο του 1945, σε ηλικία μόλις 16 ετών, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλσεν, αφήνοντας πίσω τη συγκλονιστική μαρτυρία της. Λίγους μήνες προτού πεθάνει είχε γράψει στο ημερολόγιό της:

«Θα έλθει κάποτε η ώρα που θα είμαστε και πάλι άνθρωποι και όχι μόνο Εβραίοι...».

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Ελευθεροτυπία:

Εγκλωβισμένη στη φρίκη

ΤΖΟΖΕΦΙΝ ΠΟΥΛ: Άννα Φρανκ

ΜΤΦΡ.: ΜΠΕΣΣΥ ΤΣΑΚΙΡΗ - ΣΟΥΣΗ

ΕΙΚΟΝΟΓΡ.: ΑΝΤΖΕΛΑ ΜΠΑΡΕΤ

«ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ»,

ΣΕΛ. 36, ΠΟΛΥΧΡ., ΔΕΜ., ΕΥΡΩ 15

Η Τζόζεφιν Πουλ, γνωστή συγγραφέας παιδικών βιβλίων από την Αγγλία, και η επίσης γνωστή εικονογράφος Αντζελα Μπάρετ (Λονδίνο) συνεργάστηκαν με σκέψη, γνώση και ευθύνη, συν η τεράστια εμπειρία τους γύρω από το έντυπο για παιδιά, ώστε να δώσουν αυτές τις χαμηλόφωνες πλην συγκλονιστικές σελίδες.

Είναι σε όλους γνωστό το όνομα της Αννας Φρανκ λόγω του ημερολογίου που κρατούσε για δυο εφιαλτικά χρόνια (1942-1944), κατά τη διάρκεια του αυτοεγκλεισμού αυτής και της οικογένειάς της στη σοφίτα ενός κτιρίου του Αμστερνταμ, επάνω στο Κανάλι Prinsengracht, το οποίο, σημειωτέον, σήμερα έχει μετατραπεί σε μουσείο όπου φυλάσσονται τα χειρόγραφα της νεαρής έγκλειστης και άλλα ενθυμήματα της οικογένειας.

Το ημερολόγιο της Αννας Φρανκ, που βρέθηκε αργότερα εντελώς τυχαία από τον πατέρα της Οτο -τον μοναδικό επιζήσαντα από την οικογένεια- στη λεηλατημένη από τους χιτλερικούς σοφίτα, δημοσιεύτηκε το πρώτον στα 1947 με τίτλο «Στο πίσω μέρος του σπιτιού - Het Achterhuis» για να μεταφραστεί κατόπιν σε περισσότερες από 30 γλώσσες, να διασκευαστεί για το θέατρο και τον κινηματογράφο, συγκίνησε όλο τον κόσμο μιας και πρόκειται για άμεση και συγκλονιστική μαρτυρία των θηριωδιών και του παραλογισμού των χιτλερικών.

Συγκίνησε όμως -και ακόμη συγκινεί- διότι είναι και μια νεανική κραυγή εναντίον του θανάτου και υπέρ της ζωής, που λατρεύεις και λαχταράς αλλά, φως φανάρι, τη χάνεις. Στο ημερολόγιο η Αννα Φρανκ απευθύνεται με τις επιστολές της σε μια φανταστική φίλη και περιγράφει τις προσπάθειες όλων των εγκλωβισμένων να παραμείνουν άνθρωποι μέσα σε όλη τη φρίκη, να μην απολέσουν την ελπίδα.

Παράλληλα διαβάζεται και ως ένα δραματικό χρονικό μιας εποχής τρομαγμένης, ταραγμένης από την εξάπλωση της βαρβαρότητας και της απανθρωπιάς.

Η Τζόζεφιν Πουλ περιγράφει τα χρόνια του αυτοεγκλεισμού των Φρανκ και λιγοστών άλλων φίλων με απλότητα και προσοχή, ώστε να μην πληγώνεται ο νεαρός αναγνώστης που ζει στο δικό του προφυλαγμένο κόσμο, φέρνοντας την Αννα πολύ κοντά του, μια κοπελίτσα έτοιμη να παίξει, να κρυφτεί, να τρέξει, ν' ανταλλάξει μυστικά, να αναφερθεί στα καινούρια ανέκδοτα, στα τελευταία τραγούδια, στον κυριακάτικο οικογενειακό περίπατο.

Αλλά και μήπως έτσι δεν θα ήταν; Ετσι δεν είναι όλου του κόσμου τα παιδιά πριν χτυπηθούν από τη συμφορά; Το γνωρίζουμε. «Ενα κομμάτι ουρανού και η κορυφή μιας καστανιάς που ξεπρόβαλλε στο παράθυρο της σοφίτας...». Και ιδού η φύση μ' όλα της τα κάλλη μες στο σκοτεινό δωμάτιο όπου βρισκόταν η Αννα, η οποία -λέει- όταν ήταν νεογέννητη έκανε την αδελφή της να γελάει: «Τα φουντωτά μαλλιά της θύμιζαν σκαντζόχοιρο και είχε πεταχτά αυτιά σαν του καλικάντζαρου». Και αργότερα, στο σχολείο, ήταν πολύ άτακτη και της άρεσε να κάνει αστεία και γκριμάτσες, έτσι που και οι δάσκαλοι ακόμη γελούσαν τρανταχτά. Ο κινηματογράφος, η αδυναμία της. Είχε και μια γατούλα που αναγκάστηκε να αποχωριστεί...

Ωραίο, συγκινητικό, ειλικρινές και παράλληλα ενημερωτικό βιβλίο, που δυναμώνει αισθήματα και γεννά άλλα.Οι εικόνες της Αντζελας Μπάρετ -εκτός της ομορφιάς τους- μας μεταφέρουν σ' εκείνα τα σκληρά, για όλη την ανθρωπότητα, χρόνια της Ιστορίας.

Ηλικία: Τελευταίες τάξεις του Δημοτικού (αναλόγως)